استان سیستان و بلوچستان مرز بسیار گسترده ای از راه دریا و خشکی با کشور پاکستان دارد. در این بین ازدواج های فامیلی و رفت و آمدهای اقتصادی میان بلوچ های ایران و پاکستان باعث شده از هنر یکدیگر تاسی بگیرند.

اگر نگاهی به موسیقی سیستان‌و بلوچستان داشته باشیم، به وضوح می بینیم که این نوع موسیقی بر روی موسیقی پاکستان تاثیرات گذاشته و بسیاری از مقام ها با یکدیگر تشابه ریتم و ملودی دارد.

اما وقتی به نقاشی های کامیون ها نگاهی می اندازیم میبینیم که بیشتر این کامیون ها در چابهار هستند و این منطقه تجاری با کراچی پاکستان رفت و آمد بیشتر دارد و این هنر از آنجا به داخل مرزهای ایران آمده است.

شما اگر به عروسی‌ها و مراسم‌ مذهبی مردم پاکستان نگاهی بیندازید، شاهد حضور رنگ های شاد‌ و تند در مراسم‌ هستید، همانطور که در هنر نقاشی کامیونی از رنگ های قرمز و تند بیشترین بهره برده می شود.

پس این هنر، یک هنر وارداتی و متعلق به فرهنگ پاکستان و کراچی است. البته پاکستان روزگاری بخشی از هندوستان بوده و وقتی به گل ها و برگ‌های انتزاعی نگاهی می اندازیم، می بینیم که این طرح ها حتی در معماری هند نیز وجود دارد.

با این وجود باید باور کنیم که این نقش ها، یک هنر ناب و دست نخورده به حساب می آید. هنری که حالا در کشور ما نیز طرفدارانی پیدا کرده و می تواند در آینده حرف های برای گفتن داشته باشد.

ما بنا به فرهنگ مان می توانیم این هنر را گسترش دهیم و حتی در کامیون های جدید که به بیرون از مرزهای ایران می روند، هنر نقاشی مان را به دنیا ثابت کنیم.

امری که این روزها در پاکستان تبدیل به یکی از جاذبه های گردشگری شده و سالانه هزاران گردشگر برای تماشای این نوع هنربه پاکستان سفر می کند.

۱